Login
Toon overzicht alle artikelen
Toon alle artikelen

DVVA 13 (Het 14e) wint in de sneeuw van WV HEDW 18

Geschreven op woensdag 13 februari 2013, 17:33u door Arthur Buijs


Amsterdam, zaterdag 9 februari. De dag begon vroeg en het was koud. Vadertje vorst had zich comfortabel genesteld in de hoofdstad waardoor het leeuwendeel van de wedstrijden op Sportpark Drieburg was afgelast. Het zag er naar uit weer een onbestemde zaterdag te worden voor de welpen van DVVA 13 (het 14e). Of toch niet? Door optreden van speler/coach/surrogaatvader en kersvers wedstrijdsecretaris David Rozema kon onze wedstrijd toch nog doorgang vinden op het ‘minder weergevoelige’ kunstgras. En dat was een welkome meevaller, want dankzij de vele doelloze zaterdagen van de periode rondom winterstop, waren we tamelijk uit ramkoers geblazen. De misère bleef tot noch toe binnensmuurs; op het trainingsveld namelijk. Daar leken we het uitgemergelde karkas van het aanvalsmonster dat we waren voor de seizoensonderbreking. Deze spiraal doorzettende in de wedstrijd van de dag, zou werken als gif in de bruisende cocktail van strijd, titelaspiraties en de achtervolging op SV Kadoelen. Daarbij moesten we ook nog eens aantreden tegen angstgegner WV-HEDW 18, het elftal waartegen we een aantal weken geleden met 1-0 aan de dood ontsnapten. Afijn, reden genoeg dus om deze wedstrijd bloedserieus te benaderen. 

En dat deden we. Terwijl eerdergenoemde speler/coach/surrogaatvader genoot van een welverdiende vakantie, nam mede-captain Tim Cardol zijn verantwoordelijkheid. Gedecideerd zette hij de poppetjes op de juiste plek en verwees 3 man naar de reservebank. Meteen vanaf de aftrap (een Cardollisch onderonsje) klampten de geel-zwarte leeuwen zich vast aan de bal en werd de tegenstander met verzorgd positiespel en koortsige combinaties ver teruggesmeten op de eigen helft. Op de flanken werd lachend directe tegenstanders uitgespeeld, maar vervolgacties stierven vroegtijdig. Verder dan een paar speldenprikjes en goedbedoelde afstandsschoten kwamen we in het eerste halfuur niet. Een periode van zwaar overwicht zonder rendement, die naadloos werd opgevolgd door een nieuwe periode: een van snijdende sneeuwstorm en bemoeilijkte balcontrole. In eerste instantie werd er nog aardig gecombineerd en lustig aangevallen, resulterend in een banbrekende goal van Teun Jansen, die vanaf dichtbij de brilstand met een sneeuwschuiver van het bord veegde: 1-0.

 

Maar zo plotseling als we op voorsprong kwamen, zo snel gaven we het veroverde terrein weer prijs. Na wat slordige dekfouten op het middenveld en de daardoor ontstane verwarring achterin, schoot de de vijandelijke spits vanaf redelijke afstand hard en hoog raak, 1-1. De tot dan toe ongeteste twitterkeeper Thijs had daarop geen passend antwoord en kon zijn schepnet tevoorschijn halen. De laatste minuten van het eerste bedrijf stonden in het teken van reorganisatie en ordeherstel, maar de sneeuw nam heftige vormen aan en manifesteerde zich als spelbepaler in de gestalte van een meedogenloze witte deken. De oranje bal werd in gebruik genomen en beide grensrechters moesten alle zeilen bijzetten om de lijnen van het veld te onderscheiden. Na het rustsignaal was er kort sprake van dat de wedstrijd op een ander moment hervat zou worden, maar gelukkig werd dit belachelijke idee resoluut aan de kant geveegd, evenals de sneeuw op de belijning die de grenzen van het veld vertroebelde. 

Thee. De wissels werden er met fakkels op uit gestuurd om het veld te vrijwaren van een roedel wolven die veld 4 gekozen hadden als nieuwe habitat.

De tweede helft begon zoals de eerste geëindigd was: met de snuit naar voren. Het veld was inmiddels veranderd in een Siberische vlakte waar de simpelste passes en aannames potentieel balverlies betekenden. Gelukkig werd het leed aan beide kanten geleden, dus de bal werd het eerste kwartier van de ene naar de andere kant van het veld geslingerd. Toch waren er kansen genoeg voor DVVA, die geen van allen werden benut. Tim Cardol had z'n dag niet en miste kans op kans en medespits Simon Koolstra joeg een grote mogelijkheid hoog over. De goal zou wel vallen, dachten we. En die viel, maar aan de verkeerde kant. Het ging als volgt: een hoge voorzet van rechts naderde het doelgebied waar Bas Kolijn stond, vergezeld door 2 spelers van WV-HEDW. Maar, groot dat hij is, had Kolijn ruim kans om de bal weg te koppen. Hij besloot echter om dat niet te doen. In tegendeel, hij nam de bal op vreemde wijze aan en liet hem een secondelang roerloos voor hem liggen. 'Ach, niet weggekopt, dan maar weggeschoten', dachten we. Maar nee hoor, dat besloot hij ook niet te doen. In plaats daarvan liet hij de bal aan een van de twee belagers, die wel kordaat handelde, en hem tegen de touwen ramde, 1-2. Thijs Beumer kansloos. (Na afloop werd luidkeels beweerd dat Bas de bal in eigen doel geschoten zou hebben, maar dit gerucht is nog niet bevestigd.)

 

Hierop volgde een zenuwslopende periode waarin we naarstig op zoek gingen naar de gelijkmaker. Wederom kansen genoeg en wederom geen goals. De tijd tikte inmiddels rustig door en het leek zelfs uit te gaan draaien op een vette domper. Gelukkig hadden we Rick Busscher nog, die boven zichzelf uitsteeg met een fabelachtige omhaal die buiten bereik van de keeper in de kruising zeilde. "Dit lijkt wel een geintje", werd luidkeels geroepen. "Dit kan helemaal niet!" Maar het kon wel en hij telde wel; 2-2. Daarmee werd de blinde paniek verjaagd en keerde de rust terug. Als snel vielen daarna ook de bevrijdende 3-2 en 4-2 van respectievelijk Kai Witteman en Ruben Cardol. Het verzet was daarmee gebroken en we konden de resterende minuten kalmpjes uitspelen. Al me al een goede overwinning mannen, maar laten we het onszelf de volgende keer niet zo moeilijk maken.

Aankomende zaterdag om 15.30 Taba thuis. Tot dusver de enige ploeg naast Kadoelen die ons punten wist af te snoepen. Tijd voor revanche!

Artikel door Arthur Buijs