Login
Toon overzicht alle artikelen
Toon alle artikelen

Swift 11 – DVVA 13 (Het 14e)

Geschreven op zondag 18 november 2012, 10:42u door Thijs Beumer


Amsterdam, 17 november 2012. Het is weer eens zaterdag, ooit zeer terecht bezongen als de mooiste dag van de week. De stad is gehuld in nevel, zachtjes weerklinkt het geluid van noppen op honderden kleedkamervloeren. Geen wekker zal ooit als vervanging kunnen dienen voor de biologische voetbalklok van menig amateurspeler, tijd telt al niet meer, enkel drie punten. De uitzonderingen die wél een wekker nodig hebben en zich lostrekken uit de ijzeren tentakels der brakheid, vergeten hun hoofdpijnen en maken zich klaar. Alle tentamens, coschappen en sollicitaties eerder deze week ten spijt: zaterdagmiddag staat de belangrijkste klus van de week op het programma. Vandaag staat in het teken van Swift-uit: opnieuw een horde in de achtervolgingsrace op Kadoelen. Een race, die iedere week epischer proporties begint aan te nemen.

Liefst 18 geel-zwarten staan vandaag klaar om hun trots en eer te verdedigen in het meest prominente stadsdeel van Amsterdam. ‘Fucking mooi, super duur, maar na 90 minuten fucking zuur’, is dan ook het motto van deze dag. Mede dankzij het overontwikkelde positiespel –volgens de Jozefiaanse leer- is het vertrouwen in de drie punten groot. Ook wanneer de doelman van het 14e zwaar verlaat op komt draven, is er geen paniek en ondergaat reserve-goalie Teun  een imponerende inschietsessie. Even ontstaat er lichte consternatie bij de terreinknecht van Swift, betreffende het te bespelen veld. We schuiven op, wat betekent dat de zeven wisselspelers een dug-out door de neus wordt geboord. Maar niet getreurd, zittend voetbal kijken doe je immers thuis. Of in de ArenA.

De aftrap is genomen, onder het toeziend oog van liefst twee pax vrouwelijke aanhang en zelfs een grootvader, grijpt Het 14e de tegenstander onmiddellijk bij de keel. Swift loopt vanaf het begin achter de feiten aan, wat resulteert in een beschimping die zijn weerga niet kent. Over Jacob wordt –door de spits van Swift- namelijk luidkeels beweerd dat hij over de Duitse nationaliteit zou beschikken. Vanaf de zijlijn werd deze tirade met gejoel beantwoord, dit hoort natuurlijk niet thuis op een voetbalveld! En toch, alsof er een last van Jacobs schouders af was gevallen, begon er steeds meer Duitse vocabulaire over zijn tong te rollen. Soms heeft men alleen even het juiste zetje nodig. De tierende Swift-meneer waande zich even later een heuze Hollandsche verzetsheld door onze pseudo-Duitser een optater te geven, wat hem op vijf minuten afkoelen kwam te staan. Lothar ondergaat het met een schreeuw en een knipoog.

Enfin, de wedstrijd. Kansen stapelen zich op voor DVVA. Arthur raakt de kruising met een geplaatst schot en Onno (slaapgebrek?) blijft niet koelbloedig in een één tegen één met de keeper van Swift. Ons veldspel is echter hartverwarmend en het woord Controle heb ik hier niet voor niets met een hoofdletter geschreven. Teun doet het ondertussen meer dan verdienstelijk onder de lat en houdt stijlvol de nul. David vond het op een gegeven moment nodig om te bewegen in plaats van stil te staan, wat hem op een terechte reprimande van de arbiter kwam te staan. “Bewegen doe je maar in je eigen tijd”, zouden de begeleidende woorden zijn geweest. De toon is gezet. Gelukkig begint ons scorend vermogen eindelijk zijn gezicht te laten zien. Even met de ogen knipperen is voldoende om zowel de 1-0 als de 2-0 te missen, de ramkoers is ingezet. Een excellerende Onno, een scherpe Simon en een ontketende Arthur (sorry Kolijn) zijn genoeg om voor rust al uit te lopen naar een comfortabele 4-0 voorsprong. Vlot combinatiespel, frivole dribbels en een gesloten verdediging maken deze score meer dan verdiend.

In de pauze is kennis van hogere wiskunde vereist om de opstelling naar ieders gading aan te passen. Een kwartier is daarvoor net voldoende en Het 14e verschijnt weer fris  en gemotiveerd op het strijdtoneel. Een vloeiende aanval, over meerdere schijven (kommen werden bij de vleet gefaciliteerd), eindigde direct na rust in een werkelijk koninklijk doelpunt van Marnix. De eens fameuze driebander Dick Jaspers, raakt direct verder in de vergetelheid: Marnix weet eerst beide palen te raken voordat het netje opbolt. 0-5, het staat er echt. Swift oogde neerslachtig, ja, zelfs gebroken. Het medelijden van Jan en Jacob (de vergevingsgezindheid van het Duitse volk is altijd onderbelicht gebleven) reikte daardoor tot grote hoogtes. Eerst besloot Jan zijn eigen keeper te verrassen met een geplaatst knie-schot, en later deed Jacob er met een fabuleuze kopbal nog een schepje bovenop. Daarmee was de kous af en besloten we weer gewoon in het doel van de tegenstander te scoren, wat zelfs nog drie keer lukte: 2-8! Voor de derde keer op rij wint DVVA 13 –alias het 14e- met een verschil van 6 doelpunten hun wedstrijd. Later bereikt ons tevens het nieuws dat Kadoelen 2 punten laat liggen en wij dus steeds dus steeds dichterbij kruipen. Onze hete adem bereikt nu definitief de reeds overeind staande nekharen van Kadoelen, de machtsstrijd ligt weer open. Zaterdag, God weet dat dit de mooiste dag van de week is en altijd zal blijven. Daar zorgen wij wel voor.

Doelpuntenoverzicht:
0-1 Onno, 0-2 Arthur, 0-3 Jacob, 0-4 Simon, 0-5 Marnix, 1-5 Jan (e.d.), 2-5 Jacob (e.d.), 2-6 Arthur, 2-7 Simon, 2-8 Arthur.

 

Thijs