Login
Toon overzicht alle artikelen
Toon alle artikelen

Seizoen 2015-2016


DVVA 13 (Het 14e) ruikt titel na late winst op Overamstel 8

Geschreven op dinsdag 03 mei 2016, 10:55u door Thijs Beumer


Vrijdagavond, 22.46 uur. Spanning in de groeps-app. Wat doet iedereen? Pakt een ieder zijn rust voor de dag van morgen? Staat Kai niet nog in de Bubbels? En Ruben, waar slaapt hij vannacht?

Maar gelukkig. Een enkeling neemt hooguit nog één pilsje rond middernacht als voorbode voor een goede nacht slaap. De sociale controleurs kunnen met een gerust hart naar bed, de focus is er duidelijk. Morgen moet het namelijk gebeuren: een belangrijke stap naar het eerste kampioenschap in de geschiedenis van DVVA 13 (het14e): Overamstel thuis. Na het unieke Herbmeisterschaft in de winter, ligt er nu de kans tot de ultieme verzilvering van een grandioos seizoen.

Zaterdagochtend, 08:57 uur. Teun is wakker geworden van de zenuwen en is de eerste die zich meldt in de app. Velen volgen, men is klaar om te vlammen en kan niet wachten tot het half 1 is. Visoenen van jongensdromen die in vervulling gaan op Sportpark Drieburg spoken door de hoofden van de DVVA’ers, terwijl ze hun bakjes muesli maar amper door hun strakgespannen keeltjes kunnen krijgen. Hun vriendinnen kijken zorgelijk, en vragen of ze misschien ziek zijn. “Half één, Overamstel thuis”, is het antwoord dat ze krijgen, op een toon alsof ze dat best hadden kunnen weten.

Op andere plekken in Amsterdam worden rond die tijd ook elf andere spelers wakker; de mannen van Overamstel. Ook zij voelen de spanning, want ook zij kunnen nog kampioen worden. Mits er vandaag gewonnen wordt. Mits. De eerste ontmoeting tegen DVVA 13 (het 14e) – die meer weg had van een waterballet dan van een voetbalwedstrijd- hadden ze nog met 4-2 kunnen winnen, maar ook zij weten dat vandaag alles anders kan zijn. Het is een wedstrijd op zich. Vandaag worden de jongens van de mannen gescheiden.

Zaterdagochtend, 11.45 uur. De selectie van DVVA 13 (het 14e) arriveert op Sportpark Drieburg. Men geeft elkaar klamme handjes, de grootste praters zijn vandaag het stilst. De eerste psychologische slag wordt geslagen door Overamstel: doordat zij gele shirts hebben meegenomen, moet DVVA in het blauw. Tamelijk onwennig hijst men zich in de ongewassen broekjes en de enigszins obscure blauwe uitshirts.

Zaterdagmiddag, 12.30 uur. Het eerste fluitsignaal galmt over veld 2. We zijn los. Met Jacob als kapitein op een oorlogsschip, zetten we druk op iedere bal en wint DVVA bijna ieder fysiek duel. Teun en Tim staan tegenover twee klasbakken van verdedigers, en hebben moeite om kansen te creëren. De druk op deze wedstrijd is voelbaar, bij allebei de teams. Een schoonheidsfout achterin bij DVVA leidt zowaar tot een grote kans, maar de spits van Overamstel stuit op de nieuwe keeperhandschoenen van Thijs. Gesteund door een driekoppige spelersvrouwendelegatie en de geblesseerden Thom en Kristiaan, werkt het 14e zich de eerste 45 minuten door. Ruststand: 0-0.

In de kleedkamer proberen sommigen nieuwe tactieken te bespreken, een traditie die men graag in stand houdt, maar eigenlijk nooit effect heeft gesorteerd. “Minder de lange bal spelen”, klinkt het. “Meer voetballen vanuit het middenveld”. En “meer de keeper testen, die alles met zijn voeten doet”. Dat soort dingen. Joris merkt op dat er ook erg veel goed gaat, waarvan akte. DVVA gaat met frisse moed het tweede bedrijf in.

Zaterdagmiddag, 13:30 uur. Aftrap tweede helft.  De spanning lijkt in de tweede helft tot nóg grotere hoogtes te zijn gestegen. Beter wordt het voetbal er niet van, maar de ruimtes worden langzaam groter. DVVA 13 (het14e) dringt aan.

Dan, uit het niets: Teun breekt door aan de rechterflank. Hij kan kiezen, wat gaat ie doen? Hij besluit de keeper te testen, u weet wel, die alles met zijn voeten doet. En zo geschiedt. De pegel van Teun ketst af op de voet van de Overamstelse goalie, en komt precies voor de voeten van -Oh jezeeker- Onno Spruijt. De Man van Glas. De Man van de Groene Broek. Maar vandaag vooral De Man van de 1-0 tegen Overamstel. Wát een ijzige kalmte, wát een beheersing, wát een moment. Er barst een ongekende vreugde los bij de DVVA’ers op het veld en daarnaast, terwijl Teun een vorm van solistische duivelsuitdrijving ten tonele brengt en zijn eigen -terechte- feestje viert door middel van een lange, intense sprint met diverse vreugdesprongetjes.

Met het stijgen van de spanning, bereiken ook sommige voetbalhoofden een kookpunt. Als DVVA’er Niek een geniepige schop op zijn achillespees moet incasseren, om vervolgens van de dader te horen dat hij zich aanstelt, raakt de poep even de ventilator. Een opstootje volgt, wat beide kemphanen op een disciplinaire afkoelingsperiode van 10 minuten komt te staan. Het hoort er een beetje bij in een kampioensstrijd. Waar gehakt wordt vallen spaanders.

Met 10 tegen 10 dringt Overamstel – dat nu wel moet komen - aan. Niets doen is geen optie, het kampioenschap glipt ze uit de vingers. Met vereende kracht trekken ze naar voren, wat ze op een zeker moment een vrije trap oplevert, zo’n 25 meter van het doel. Murphy’s law treedt onverbiddelijk in werking voor DVVA, zoals wel vaker dit seizoen. De vrije trap wordt in eerste instantie nog recht in het gelaat van Rick ‘took one for the team’ Busscher geschoten, maar de afgeslagen bal wordt slim ingekopt door de nummer 7 van Overamstel. Via de rug van Joeri Jorg rolt de bal vervolgens tergend langzaam in de verre hoek: 1-1. Onverdiend, en letterlijk eentje die uit de lucht kwam vallen. DVVA kan weer opnieuw beginnen.

Maar in plaats van zichzelf lusteloos naar de guillotine te laten leiden, recht men de rug en gaat door. De gedachte aan een mogelijke titel en de goede nacht slaap weekt extra krachten los bij de geel-zwarte spreeuwen. ‘De tegengoal was niet meer dan een incident, we kunnen ze hebben!’, lijkt de gedachte.

Dan, een diepe pass van Overamstel. Thijs komt uit zijn goal en loeit de bal (in een poging deze over de zijlijn te rammen, dus nee, hij probeerde dit keer niemand uit te kappen) tegen de schouder van de aanstormende spits. De schrik slaat de DVVA’ers om het hart. De spits van Overamstel loopt door, neemt de bal aan op drie meter van het lege doel, hij schiet….maar maait vol over de bal heen. Hij probeert het nog een keer, maar de toegesnelde Joeri Jorg gooit zich als een leeuw voor de bal. Een grondworstelduel volgt, dat overtuigend gewonnen wordt door Joeri. DVVA haalt opgelucht adem. Het kon wel eens hét beslissende moment van het seizoen zijn geweest, nu al.

Ondertussen: Tim Cardol sleurt, rent en jaagt. Zijn moment móet een keer komen. We schrijven een kleine tien minuten voor tijd. Met de bal aan een touwtje soleert hij vanaf links door de defensie van Overamstel heen en produceert een -naar eigen zeggen- ‘Kluivert-achtig’ schot in de korte hoek. Sportpark Drieburg houdt zijn adem in, de seconden kruipen voorbij als uren, tot dan eindelijk dat netje bolt. Hij zit er in! Tim Cardol! 2-1! Geschiedenis wordt geschreven! DVVA’ers vallen elkaar met natte ogen in de armen, oerkreten zijn hoorbaar van hier tot in Bad Bentheim. Kersverse vader David Rozema sprint het veld in om mee te delen in de vreugde, kersverse verloofde Joeri Baarda gooit zijn grensvlag in de lucht om zijn vuisten ten volle te kunnen ballen. Wát een ontlading, daar op veld 2!

De focus moet echter snel terug bij de Veertieners, want de spannendste minuten van de dag staan voor de deur. Overamstel gaat alles of niets spelen, en DVVA moet ze gaan tegenhouden. Nog ruim vijf minuten. Een vrije trap tegen. Kut. Oppassen. Een gigantische scrimmage voor de goal, als dat balletje verkeerd valt…Bal weg. Pfiew! Het 14e vecht voor wat het waard is, dit mogen ze niet meer weggeven. Ondertussen worden de ruimtes groter, en zien ze zelfs nog een mogelijkheid om aan te vallen. Joris gooit er een ultieme sprint uit als Tim aan de rechterkant van het veld aan de bal is. Perfect op maat bedient hij de aanstormende Cageman, die met een bekeken schot in de verre hoek zowaar de 3-1 aantekent! Het feest is compleet, dit is de nekslag! De spelers van Overamstel storten collectief ter aarde. Geluk en verdriet waren nog nooit zo mooi in één beeld gevangen.

Zaterdagmiddag, 14:20 uur. Het laatste fluitsignaal. Weer een stap dichter bij het kampioenschap, de eerste plaats is teruggepakt. Euforisch en trots stapt DVVA 13 (het14e) het veld af. Trots op zichzelf, trots op elkaar. De shirts stinken opeens niet meer. En die blauwe kleur, ach, misschien brengt het zelfs wel geluk.

Nog twee wedstrijden voordat DVVA 13 (het 14e) die felbegeerde schaal omhoog kan houden, nog twee wedstrijden voordat eeuwige roem hen definitief ten dele kan vallen. De eerstvolgende horde is RAP thuis, aanstaande zaterdag. Kom de Veertieners aanmoedigen! Neem fakkels mee, neem je schoonmoeder mee. We zullen het nodig hebben!


Bloedeloze 0-0 voor DVVA 13 (het 14e) op het Olympiaplein

Geschreven op maandag 07 maart 2016, 13:53u door Tim Cardol


Of het aan de steeds voller stromende ziekenboeg ligt, of aan de gunstig gelegen ligging van Sportpark Olympiaplein, op 5 maart om 15.00 was een aanzienlijke delegatie DVVA 13-supporters getuige van de kraker in de reserve 5e klasse 10: Swift 13 – DVVA 13 (het 14e).

Een bezoek aan de witblauwe heren in Amsterdam-Zuid is eerste instantie een genot. Vijf euro betalen voor het mogen aanschouwen van het lokale vlaggenschip, bij de barista twijfelen of je koffie uit de kan wilt, of versgemalen bonenkoffie en in het toilet worden aangestaard door de wijsheid van Cruijff: “Soms moet er iets gebeuren, voordat er iets gebeurt.” Dat die tegeltjeswijsheid profetisch zou zijn, kon het massaal meegereisde publiek toen nog niet bevroeden.

Omdat het in oktober 2015 al eens zijn waarde had bewezen, besloot het technisch hart om ook in de terugwedstrijd tegen het sterk geachte Swift 13 in een defensieve 5-3-2 ten strijde te trekken. Emoties waren er voorafgaand in de kleedkamer waar de langverwachte rentree van Kristiaan Kiwitz werd aangekondigd. Bij absentie van Twitterkeep Thijs, was het zijn taak het geelzwarte doel schoon te houden.

De angst voor Swift bleek ongegrond. De defensieve organisatie van de geelzwarte leeuwen stond en gaf weinig weg en al snel bleek het klagende keurkorps van de heren uit Zuid zich te richten op allerhande randverschijnselen. Zo was het de rechtsback van Swift die na een in zijn ogen omstreden beslissing “Wat is dit?” uitriep. De vraag werd gecounterd door een enigszins katerige Jacob Bosma met “Een voetbalveld”, waarmee een nakende existentiële crisis werd gesmoord. Filosofische bespiegeling zijn in de door de oude Grieken beheerste straten van Oud-Zuid nooit ver weg.

Het voortdurende geweeklaag van de jongelui van Swift kwam het voetbal niet ten goede, te meer daar de leidsman halverwege de eerste helft besloot de aanvoerder voor tien minuten naar de kant te sturen. Al wat geelzwart was wist er maar bar weinig tegenover te stellen. Een schotje van Groucho Wullings na een corner en een bal net over door spits Tim Cardol was de schamele oogst van de eerste helft. Grote winnaar waren derhalve de doelnetten die aan geen enkele slijtage onderhevig waren. De schamele Zuidbewoner die hoop had uit zijn raam zijn zaterdagmiddag te kunnen veraangenamen kwam van een koude kermis thuis.

Terwijl in de WhatsApp Joost Velzeboer verslag deed van zijn terugreis uit één of ander decadent wintersportoord, bereidde het 14e zich voor op een tweede helft die de titelaspiraties in leven moesten houden. Omdat het verdedigend stond als een huis, werd besloten op de zelfde weg voort te gaan en te vertrouwen op dat ene cruciale doelpuntje. En zo ontvouwde zich ook in de tweede helft een schaakwedstrijd waarvan de supporters aan de zijlijn des ochtends niet hadden kunnen bevroeden dat hun ogen ervan zouden gaan bloeden.

Het was DVVA 13 dat in de tweede helft waar de ruimtes langzaam groter werden in eerste instantie de wedstrijd naar zich toetrok. Zo stuitte een harde kopbal van spits Jip Frank op de handen van de alleraardigste Swift-keeper – naar eigen zeggen zonder lensen – en deed Groucho Wullings uit een corner toch het doelnet nog eens pijn. Helaas voor DVVA betrof het daarbij de verkeerde kant van het net. En zo strompelde de wedstrijd zich naar een bloedeloze nul nul.

In de slotfase werd het toch nog even spannend toen Swift zich nog eenmaal oprichtte in de hoop een overwinning te forceren. Het resulteerde in een reeks corners, waarvan de meest noemenswaardige resulteerde in een lepe boogbal van rand zestien. Dat was echter buiten Kristiaan Kiwitz die er met een Oscar Moens-trademark-reflex voor zorgde dat zijn langverwachte rentree werd opgeluisterd met een clean sheet.

“Soms moet er iets gebeuren, voordat er iets gebeurt.” Er gebeurde bij Swift 13 – DVVA 13 maar weinig en dus droop het aangeslagen publiek na het laatste fluitsignaal af naar de kantine waar het bier smaakte en de spelersvrouwen van Swift attractiever bleken dan negentig minuten 5-3-2 spelen. Grote concurrent Geuzen-Middenmeer is inmiddels genaderd tot op 1 punt.
Op zaterdag 12 maart vindt daarom om 13.00 op Sportpark Middenmeer een cruciale wedstrijd plaats. Komt allen, we spelen waarschijnlijk 5-3-2!


DVVA 13 (het 14e) - Tos Actief 6 2-1

Geschreven op dinsdag 09 februari 2016, 09:05u door Algemeen


Door Joeri Baarda

6 februari 2016, wakker worden in de wetenschap dat om 12.30 uur DVVA 13 tegen TOS ACTIEF 6 op het programma stond.  Niks bijzonders zou je denken. Toch was dit geen wedstrijd net als alle anderen. De koploper als gastheer van de ploeg die bij een overwinning qua verliespunten op gelijke hoogte zouden komen. Een wedstrijd die de Zaterdag reserve 5e klasse competitie weer zou kunnen openbreken. Daarentegen was dit ook de wedstrijd waarbij de Gele Leeuwen van het Veertiende ook een statement zouden kunnen maken richting de concurrentie. Na een moeizame hervatting van de competitie tegen enkele laagvliegers was dit namelijk het moment om te laten zien dat zij toch echt de te kloppen ploeg zijn dit seizoen. Dit zorgde bij menig speler van DVVA toch voor de nodige spanning in het lijf, gezonde spanning, zo bleek later.

8.52 uur, de eerste activiteiten werden al waargenomen in de Herbstmeister app, zeker voor een zaterdag is dit vrij uniek. Met een kleine steunbetuiging van de afwezigen die dag werd de gang naar de kleedkamer ingezet. Ook Peter Swart was weer in de gelederen om het gemis van een aantal spelers op te vangen. Doordat de coach schitterde in afwezigheid nam Tim de verantwoordelijkheid op zich voor het bekend maken van de opstelling, ditmaal al in de kleedkamer. De sfeer ontspannen, zoals altijd. Zodra de deur van de kleedkamer openging en de eerste spelers de gang naar het veld inzetten was de focus echter direct aanwezig en na een serieuze warming-up klonk om 12.30 uur het fluitsignaal. Ook TOS ACTIEF leek deze wedstrijd uiterst serieus te nemen. Bij de aftrap werden zij toegejuicht door meegereisde fans, een bank vol wisselspelers en een fanatieke coach.

In de aarzelende beginfase werd niet direct duidelijk wie de betere ploeg was, geen van beide teams creëerde fatsoenlijke kansen op het zware veld. Totdat Onno Spruijt per abuis de bal in de voeten gespeeld kreeg door een speler van TOS na goed doorjagen van Tim Cardol. Met een bekeken schot, rechtsonder in de hoek, zette hij in de 10e minuut de Herbstmeister op een 1 – 0 voorsprong. Een heerlijke treffer, het vertrouwen was direct voelbaar op het veld bij de DVVA’ers en de spelers van TOS waren toch echt even van slag.

Na wat kansen over en weer leken beide ploegen  de rust in te gaan met de 1 – 0  tussenstand. Niets is minder waar. Tim kreeg in de 40e minuut de bal aangespeeld door Onno aan de linkerkant van het 16-meter gebied. Hij leek de bal voor te gaan geven maar zag dat er op dat moment weinig medespelers waren die in een betere scoringspositie stonden dan hij zelf. Na enige aarzeling besloot hij verwoestend uit te halen. Via de handen van de keeper en de onderkant van de lat lag de bal in het netje, wat een geweldige goal! Bij een stand van 2 – 0 klonk niet veel later het rustsignaal.

TOS zou getergd en met aanvallend spel de kleedkamer uit komen. Dit zorgde alleen niet direct voor opgelegde kansen in het voordeel van TOS, integendeel. DVVA had de 3 – 0 enkele keren kunnen en misschien wel moeten maken. Dit gebeurde niet.

Plotseling viel de 2 – 1, 10 minuten voor tijd. Na een goede uittrap van de keeper wist de spits van TOS de bal listig over de wederom goed keepende Thijs heen te werken. Het besef bij de spelers van DVVA 13 was er direct, dit zouden een lastige laatste 10 minuten worden. De coach van TOS bracht meteen enkele geheime wapens het veld in. Grote, sterke spelers werden naar voren gestuurd onder het mom van pompen of verzuipen. Het was afzien, duels werden steeds fysieker en TOS kreeg meerdere vrije trappen op gevaarlijke plekken en had ook aan corners geen gebrek. De grote krachten voorin waren een pittige kluif voor de verdedigers van DVVA maar het gevaar dat gesticht werd was minimaal.

Na 95 minuten klonk eindelijk het verlossende fluitsignaal. Al met al was dit een complete teamprestatie die een terechte winnaar op heeft geleverd. De coach van de tegenpartij was het daar volkomen mee eens. Dit bleek wel uit de woorden die hij zijn spelers na afloop meegaf: ‘Mannen, verliezen van de koploper... Dat telt gewoon als een overwinning’.

Maar de echte overwinnaars hebben zichzelf door middel van deze 2 – 1 zege steviger aan kop genesteld. Nadat ook de 3e helft werd gewonnen en na afloop bleek dat Swift had verloren (2-1) bij De Meer, kon het 14e spreken van een heel goed weekend. De toon voor de rest van het seizoen is gezet.


DVVA 13 (het 14e) sluit 2015 af als Herbstmeister

Geschreven op zondag 20 december 2015, 14:25u door Tim Cardol


Toen de geelzwarte brigade van Jan Doggen op 26 september teleurgesteld van het veld liep waren er alle voortekenen voor wederom een bescheiden rol in de anonimiteit van de zaterdag vijfde klasse. Een 1-3 nederlaag tegen WV HEDW, geploeter in de marge en onderling gemopper deden vermoeden dat ook dit jaar de punten weer voornamelijk in de kantine gescoord moesten gaan worden. Negen overwinningen later hangt de vlag er beduidend beter bij. Wat wil, de vlag hangt in top. DVVA 13 (het 14e) mag zich de trotse Herbstmeister van de reserve 5e klasse 10 noemen en ook niet onbelangrijk koploper van de DVVA league.

Het begin was nog wat aarzelend met een hangen en wurgen overwinning bij de laagvliegers van Zeeburgia, maar de overwinning die volgde op het tot dan toe ongenaakbare Swift vormde de opmaat voor een prachtige eerste seizoenshelft.

Die seizoenshelft diende op 19 december bekroond te worden met het Herbstmeisterschap. De voortekenen waren ongunstig. De hoge heren in Zeist besloten op maandag alsnog een inhaalwedstrijd in te lassen hetgeen niet door iedereen geanticipeerd bleek. Zo was aanvoerder Jan Doggen inmiddels aan het scouten geslagen aan de West-Afrikaanse kust en moest ook het duo-sloopbedrijf Thom en Joeri BV verstek laten gaan en dus moest er gepuzzeld worden door het technisch hart. De gunfactor van het 14e is echter hoog en dus stroomden de aanmeldingen voor een mogelijk plekje op de platte kar aan het eind van het seizoen gestaag binnen. Coach Jelle Bosch en interim-aanvoerder Tim Cardol konden derhalve een meer dan vijfde klasse-waardige ploeg op de been brengen.

Ook De Meer 10 dat in de weken ervoor tegen een aantal zeperds was aangelopen, was er in geslaagd een volwaardig elftal te formeren. In combinatie met een voetbalveld waarop een beetje Mudmasters Run waarschijnlijk zou worden afgelast, waren alle ingrediënten aanwezig voor een prachtig slotakkoord van het geelzwarte seizoen.

DVVA begon aarzelend aan de eerste helft en moest al snel achteruit. De defensie onder aanvoering van Geert-Jan Bron hield zich echter prima en bezijden een handvol corners en een afstandschot dat katachtig door Thijs Beumer uit de hoek werd getikt, werd de wedstrijd prima gecontroleerd. Spelend vanuit een 4-3-3 formatie met Peter Swart als loper op het middenveld probeerde DVVA vervolgens langzaam maar zeker grip op de wedstrijd én voornamelijk op het veld te krijgen. Dat was een moeizaam verhaal. Ballen glipten van voeten, spelers gingen her en der pardoes onderuit en de spaarzaam toegestroomde bezoekers werden allesbehalve verwend. Uiteindelijk viel er aan geelzwarte zijde één grote kans te noteren. Tim Cardol kreeg uit de kluts een voorzet voor zijn voeten en wist deze na moeizaam beheersen op de paal te prikken. 0-0 was de stand na 45 minuten en zuchtend en steunen zochten beide elftallen de thee op.

Na rust was het spelbeeld niet heel anders. De Meer gooide de bal zo veel mogelijk hoog in de zestien en DVVA 13 (het 14e) probeerde zich onder de druk uit te voetballen. De manier waarop het geelzwarte legioen uiteindelijk op voorsprong kwam was exemplarisch voor de wedstrijd. Na gerommel in de verdediging van De Meer kwam de bal uiteindelijk terecht op de borst van Peter Swart die controleerde en er vervolgens op goed geluk een omhaal uitperste. Tergend langzaam ging de bal vervolgens met een grote boog richting goal om vervolgens onder de lat en net boven de grabbelende goalie in de goal te verdwijnen. 1-0, DVVA had de zo begeerde overwinning voor het grijpen.

Vertrouwend op een solide defensie werd vervolgens door gelegenheidscoaches Teun en Jacob besloten om de wedstrijd op slot te gooien. Tim Cardol werd een linie naar achteren gehaald en voorin mochten Mathijs van Eeuwen en Ruben Cardol proberen nog enig succes te maken van de veelal gehanteerde lange bal.

Met een schmierende en tierende Michael Kühlmann op de back, een onvermoeibaar coachende Geert-Jan Bron en een zelfverzekerde sluitpost werd De Meer vervolgens te kennen gegeven dat er niets te halen viel. Hachelijk werd het nog wel. Het was te danken aan Thijs Beumer, die zich enkele malen met gevaar voor eigen leven voor spits en bal wierp, dat na negentig minuten en een beetje bij een 1-0 stand door de hier en daar weifelende, maar faire leidsman werd afgefloten. DVVA 13 (het 14e) kon aan het bier in de wetenschap dat het zeker een maand koploper is. Dat tegenstrever Swift onderuit ging bij WV HEDW was daarbij een extra kers op de taart. 2015 is zo goed als ten einde, maar niet voor dat DVVA 13 (het 14e) op 27 december nog het Door Vriendschap Verenigd Toernooi organiseert. Komt allen!


Verslag RAP - DVVA 13

Geschreven op woensdag 09 december 2015, 08:22u door Niek Benedictus
Gewijzigd op woensdag 09 december 2015, 08:56u door Niek Benedictus


Kampioenschap DVVA 13 weer 3 punten dichterbij

Met overtuigend veldspel heeft DVVA 13 (het 14e) zijn 8ste overwinning op rij geboekt. De kampioen in spe van de reserve 5e klasse liet RAP op eigen veld volkomen kansloos: 0-4. Reserveringen voor een platte kar worden inmiddels geregeld, gele stropdassen met zwarte ‘1’ zijn bijna gedrukt, vaten bier staan klaar voor transport.
 
Reikhalzend hadden de onbetwiste leiders uitgekeken naar de confrontatie met de geduchte tegenstander uit Amstelveen. Vorig seizoen was de zuiderbuur twee maten te groot geweest. Een afgetekende 1-8 thuisnederlaag stond menig geel-zwerte leeuw nog helder bij.
 
Als DVVA 13 uit louter Zeeuwen had bestaan, was de eerste helft een fluitje van een cent geweest. Een woeste mistral joeg de koploper namelijk recht in het gezicht. Onderlinge communicatie was zo goed als onmogelijk, omdat de wind 44 oren deed suizen. Kort veldspel over de grond was dus het devies.
 
Traditiegetrouw werd als een klam bord natte tosti’s begonnen aan de wedstrijd. Van goed combinatievoetbal kwam niets terecht. De in het wit gestoken Alireza Jahanbaksh flitste telkens langs de achterste linie en wist zijn ploeggenoten keer op keer in stelling te brengen. Dankzij het onscherpe vizier van zijn aanvallende metgezel (vrij worstelen was beter aan hem besteed) en het puike keeperswerk van de populairste keeper van DVVA bleef het 0-0. Het schoffelwerk van de BV Meerdink deed de rest.
 
Langzaam kroop het 14e uit zijn schulp. Met onverwachte flitsaanvallen werd RAPs verdediging keer op keer lelijk te kijk gezet. Een voorbode voor de rest van de wedstrijd. Ook de 0-1 kwam als een duveltje uit een doosje. De Man van Glas had de windstoten goed doorstaan en schoot de bal ijskoud in de korte hoek. Harder had de klap in het gezicht niet kunnen zijn, of het moet de uiterst lompe hoofdbeuk zijn die Tim Cardol moest incasseren.
 
Deerde hem dat? Nee, natuurlijk niet. Met twee doelpunten om in te lijsten stond hij – ondanks het ei boven zijn rechteroog – aan de basis van een glansrijke overwinning. Nog mooier was de 0-2 op naam van Tim Jansen, zijn kompaan in de aanval. Hij ging als volgt.
 
Meerdink met een strakke lange pass op het hoofd van Tim J. Die kopt hem door op Tim C, die zoals altijd in de linkerhoek van het veld te vinden is. Een goede aanname, een gewonnen duel en een afgemeten voorzet volgen. Daar, bij de tweede paal, is Tim J. alweer. Hij werpt zijn voeten in de lucht om de bal de juiste richting te geven. Met een vliegende volley verdwijnt de bal in het net. Het verzet van RAP is gebroken. De neutrale toeschouwer wordt verwend. Een halfbevroren Thijs geniet van afstand.
 
Eenmaal aan de ronde meter bier - en voor Joost een broodje bal met mes en vork - worden de smartphones gretig uit de broekzak getoverd om victorie te kraaien op Whatsapp en de nieuwe stand op Voetbal.nl te checken.
 
Tot ieders verbazing bleek het nietige JOS directe concurrent Swift over de knie te hebben gelegd. Blikken van verbijstering over de tafel. Er ging zelfs een telefoontje naar de kantine van JOS om deze onwaarschijnlijke uitslag te verifiëren. Veel wijzer werden we daar niet van. Het was dus duimend afwachten tot woensdag, de laatste dag waarop uitslagen blijkbaar kunnen worden aangevochten.
 
Sommige dingen zijn inderdaad te mooi om waar te zijn. Swift bleek toch de punten van Drieburg te hebben meegenomen. De topper Swift – DVVA 13 van 5 maart 2016 is er nu echt een voor de agenda’s.


Competitieindeling 2015-2016

Geschreven op zaterdag 18 juli 2015, 14:49u door Jan Doggen
Gewijzigd op donderdag 20 augustus 2015, 11:07u door Jan Doggen


Team
Voorkeurstijd
9 DVVA 13 14:30
4 Overbos 5 15:00
7 Geuzen 5 15:00
8 Wartburgia 6 11:00
13 WV-HEDW 21 16:15
6 Swift 13 15:00
3 Overamstel 8 10:00
1 Fortius 7 14:30
14 RAP 13 12:00
10 Meer de 10 12:30
2 Zeeburgia 4 15:00
12 Tos Actief 6 15:00
5 JOS 11 16:30