Login
Toon overzicht alle artikelen
Toon alle artikelen

Seizoen 2012-2013


DVVA 13 (Het 14e) wint in de sneeuw van WV HEDW 18

Geschreven op woensdag 13 februari 2013, 17:33u door Arthur Buijs


Amsterdam, zaterdag 9 februari. De dag begon vroeg en het was koud. Vadertje vorst had zich comfortabel genesteld in de hoofdstad waardoor het leeuwendeel van de wedstrijden op Sportpark Drieburg was afgelast. Het zag er naar uit weer een onbestemde zaterdag te worden voor de welpen van DVVA 13 (het 14e). Of toch niet? Door optreden van speler/coach/surrogaatvader en kersvers wedstrijdsecretaris David Rozema kon onze wedstrijd toch nog doorgang vinden op het ‘minder weergevoelige’ kunstgras. En dat was een welkome meevaller, want dankzij de vele doelloze zaterdagen van de periode rondom winterstop, waren we tamelijk uit ramkoers geblazen. De misère bleef tot noch toe binnensmuurs; op het trainingsveld namelijk. Daar leken we het uitgemergelde karkas van het aanvalsmonster dat we waren voor de seizoensonderbreking. Deze spiraal doorzettende in de wedstrijd van de dag, zou werken als gif in de bruisende cocktail van strijd, titelaspiraties en de achtervolging op SV Kadoelen. Daarbij moesten we ook nog eens aantreden tegen angstgegner WV-HEDW 18, het elftal waartegen we een aantal weken geleden met 1-0 aan de dood ontsnapten. Afijn, reden genoeg dus om deze wedstrijd bloedserieus te benaderen. 

En dat deden we. Terwijl eerdergenoemde speler/coach/surrogaatvader genoot van een welverdiende vakantie, nam mede-captain Tim Cardol zijn verantwoordelijkheid. Gedecideerd zette hij de poppetjes op de juiste plek en verwees 3 man naar de reservebank. Meteen vanaf de aftrap (een Cardollisch onderonsje) klampten de geel-zwarte leeuwen zich vast aan de bal en werd de tegenstander met verzorgd positiespel en koortsige combinaties ver teruggesmeten op de eigen helft. Op de flanken werd lachend directe tegenstanders uitgespeeld, maar vervolgacties stierven vroegtijdig. Verder dan een paar speldenprikjes en goedbedoelde afstandsschoten kwamen we in het eerste halfuur niet. Een periode van zwaar overwicht zonder rendement, die naadloos werd opgevolgd door een nieuwe periode: een van snijdende sneeuwstorm en bemoeilijkte balcontrole. In eerste instantie werd er nog aardig gecombineerd en lustig aangevallen, resulterend in een banbrekende goal van Teun Jansen, die vanaf dichtbij de brilstand met een sneeuwschuiver van het bord veegde: 1-0.

 

Maar zo plotseling als we op voorsprong kwamen, zo snel gaven we het veroverde terrein weer prijs. Na wat slordige dekfouten op het middenveld en de daardoor ontstane verwarring achterin, schoot de de vijandelijke spits vanaf redelijke afstand hard en hoog raak, 1-1. De tot dan toe ongeteste twitterkeeper Thijs had daarop geen passend antwoord en kon zijn schepnet tevoorschijn halen. De laatste minuten van het eerste bedrijf stonden in het teken van reorganisatie en ordeherstel, maar de sneeuw nam heftige vormen aan en manifesteerde zich als spelbepaler in de gestalte van een meedogenloze witte deken. De oranje bal werd in gebruik genomen en beide grensrechters moesten alle zeilen bijzetten om de lijnen van het veld te onderscheiden. Na het rustsignaal was er kort sprake van dat de wedstrijd op een ander moment hervat zou worden, maar gelukkig werd dit belachelijke idee resoluut aan de kant geveegd, evenals de sneeuw op de belijning die de grenzen van het veld vertroebelde. 

Thee. De wissels werden er met fakkels op uit gestuurd om het veld te vrijwaren van een roedel wolven die veld 4 gekozen hadden als nieuwe habitat.

De tweede helft begon zoals de eerste geëindigd was: met de snuit naar voren. Het veld was inmiddels veranderd in een Siberische vlakte waar de simpelste passes en aannames potentieel balverlies betekenden. Gelukkig werd het leed aan beide kanten geleden, dus de bal werd het eerste kwartier van de ene naar de andere kant van het veld geslingerd. Toch waren er kansen genoeg voor DVVA, die geen van allen werden benut. Tim Cardol had z'n dag niet en miste kans op kans en medespits Simon Koolstra joeg een grote mogelijkheid hoog over. De goal zou wel vallen, dachten we. En die viel, maar aan de verkeerde kant. Het ging als volgt: een hoge voorzet van rechts naderde het doelgebied waar Bas Kolijn stond, vergezeld door 2 spelers van WV-HEDW. Maar, groot dat hij is, had Kolijn ruim kans om de bal weg te koppen. Hij besloot echter om dat niet te doen. In tegendeel, hij nam de bal op vreemde wijze aan en liet hem een secondelang roerloos voor hem liggen. 'Ach, niet weggekopt, dan maar weggeschoten', dachten we. Maar nee hoor, dat besloot hij ook niet te doen. In plaats daarvan liet hij de bal aan een van de twee belagers, die wel kordaat handelde, en hem tegen de touwen ramde, 1-2. Thijs Beumer kansloos. (Na afloop werd luidkeels beweerd dat Bas de bal in eigen doel geschoten zou hebben, maar dit gerucht is nog niet bevestigd.)

 

Hierop volgde een zenuwslopende periode waarin we naarstig op zoek gingen naar de gelijkmaker. Wederom kansen genoeg en wederom geen goals. De tijd tikte inmiddels rustig door en het leek zelfs uit te gaan draaien op een vette domper. Gelukkig hadden we Rick Busscher nog, die boven zichzelf uitsteeg met een fabelachtige omhaal die buiten bereik van de keeper in de kruising zeilde. "Dit lijkt wel een geintje", werd luidkeels geroepen. "Dit kan helemaal niet!" Maar het kon wel en hij telde wel; 2-2. Daarmee werd de blinde paniek verjaagd en keerde de rust terug. Als snel vielen daarna ook de bevrijdende 3-2 en 4-2 van respectievelijk Kai Witteman en Ruben Cardol. Het verzet was daarmee gebroken en we konden de resterende minuten kalmpjes uitspelen. Al me al een goede overwinning mannen, maar laten we het onszelf de volgende keer niet zo moeilijk maken.

Aankomende zaterdag om 15.30 Taba thuis. Tot dusver de enige ploeg naast Kadoelen die ons punten wist af te snoepen. Tijd voor revanche!

Artikel door Arthur Buijs


DVVA13 (het veertiende) komt ongeschonden uit winterstop

Geschreven op zondag 13 januari 2013, 16:11u door Rick Busscher


Het veertiende kijkt tevreden terug op de eerste seizoenshelft. Het team heeft bewezen te beschikken over een uiterst solide verdediging en kan de (vaak afwezige) toeschouwers bij vlagen trakteren op verzorgd aanvallend voetbal en dan met name op dodelijk efficiënt uitgevoerde counters. Bovendien is de selectie door een hoge trainingsopkomst fit en beschikken de spelers over een winnaarsmentaliteit die een gemiddelde mannelijke profwielrenner niet zou misstaan. Het is dan ook geen verassing dat de geelzwarte leeuwen op koers liggen om te eindigen in de bovenste regionen van de competitie; menig speler durft het k-woord zelfs al buiten de derde helft in de mond te nemen.

De winterstop kwam dan ook uiterst ongelegen voor het keurkorps van Jan Doggen. Kon de ingezette lijn worden voortgezet of zouden de feestmalen, drankfestijnen en eindloze raves hun sporen te nadrukkelijk hebben nagelaten? De vuurproef was op zaterdag 13 januari uit tegen WV-HEDW 18. Een team uit de krochten van de competitie dat niettemin moeilijk is te verslaan, zo had het gelijkspel tegen de koploper Kadoelen bewezen.

De voorbereiding van de geelzwarte leeuwen op deze wedstrijd liet te wensen over. De trainingsopkomst was laag en menig speler kon vrijdagnacht geen weerstand bieden tegen de verleidingen die de stad van West tot Oost te bieden had. Om deze reden wellicht geprikkeld door enige schuldbewustheid, startte DVVA de wedstrijd scherp. De mandekking was in orde en duels werden niet geschroomd en vaak wel gewonnen. Het enigszins aanvallende positiespel bevatte meer dan een aantal lacunes, maar was van voldoende niveau om te resulteren in een licht veldoverwicht. Dit werd omgezet in een aantal kleine kansen, maar inzetten van onder andere Tim, Kris en Jonathan werden gekeerd. Ook een avontuurlijk schot uit de tweede lijn van Niek werd via de binnenkant van de paal en de rug van de keeper wonderlijk genoeg niet tot doelpunt gepromoveerd.

Toch konden de geelzwarte leeuwen tijdens de rust opwarmen met een verdiende voorsprong. Vlak voor het laatste fluitsignaal van de eerste helft werd de bal door het middenveld op Tim ingespeeld, die de bal behendig bij Simon wist neer te leggen. Na een korte rush langs de achterlijn wist de immer ijverige jongste telg van het team de bal hard bij de eerste paal in te schieten.

De aanvallende pretenties van WV HEDW – in zoverre die er überhaupt waren – leken in de tweede helft in zijn geheel met de noorderzon vertrokken te zijn. Het veertiende wist de keuze van de gastheer voor de catenaccio evenwel niet af te straffen, waardoor de wedstrijd het eerste halfuur van de tweede helft leek dood te bloeden. Het laatste kwartier besloot WV-HEDW één van de zes of zeven verdedigend ingestelde spelers door te schuiven naar het middenveld. Een situatie waar DVVA13 niet direct raad mee wist, met enkele gevaarlijke uitbraken van WV-HEDW als gevolg. Eén van deze uitbraken resulteerde in een toegekende vrije bal op de rand van de zestien. Twitterkeeper Thijs maakte met een klassieke zweefduik als reactie op de venijnig inschoten vrije bal de eventuele hoop van WV-HEDW op een gelijkspel met de grond gelijk. Kort daarna vond de scheidsrechter het mooi geweest en luidde hij de derde helft in.

Ook in de derde helft was er nog sprake van enige druk op de schouders van de spelers van het veertiende. Met de fysieke afwezigheid van Bas Kolijn (WhatsAppend is hij immer aanwezig) was het maar zeer de vraag of het team beschikte over voldoende stootkracht om zich in deze helft succesvol staande te houden. Zoals het echte geelzwarte leeuwen betaamt, ontbrak het niet aan moed zo bewees Teun met de opmerking dat hij “er niet aan moest denken om eerder weg te gaan dan die gasten aan de bar”. Door het koude weer en het daarmee samenhangende risico op het dichtvriezen van fietssloten, zagen Teun en zijn wapenbroeders zich echter toch genoodzaakt om eerder dan de stamgasten af te zwaaien. Gelet op het eerdere verloop van de middag zal WV-HEDW hebben begrepen dat dit een pyrrusoverwinning  betrof.

Door: Rick Busscher


DVVA 13 (het 14e) speelt Castricum 6 na rust naar grote nederlaag

Geschreven op zaterdag 15 december 2012, 19:26u door Tim Cardol


De uitslag doet anders vermoeden, maar het keurkorps van Jan Doggen had het zwaar in Castricum. Of het de forse wind was, het slechte kunstgrasveld of de rijke hoeveelheid alcohol die sommige geelzwarte leeuwen nog in de benen hadden, feit is dat het eerste bedrijf van DVVA-zijde vrij dramatisch was.

Met wind tegen lukte het geen moment om onder de druk uit te voetballen en voorin ontbrak alle scherpte om goed te werken aan en vloeiende aanval. Aan de andere kant werd het wel gevaarlijk en het was aan Thijs, de paal en slechte afronding bij Castricum te danken dat er bij rust nog een 0-0 op het bord stond.

Na rust bleek dat met een nog iets forsere wind in de rug het opeens wat makkelijker voetballen. Toch moest DVVA tot diep in de tweede helft wachten op de openingstreffer. Een dwarrelbal van Kristiaan viel verrassend achter de Castricumse verdedigers en bood Joost Velzeboer een vrije doortocht naar de goal. Met een bekeken boogbal opende hij het bal.

DVVA kwam nu eindelijk een beetje aan het dit jaar zo geliefde spel toe en drong de mannen in het blauw ver terug op eigen helft. Een vloeiende aanval tussen Kristiaan en Marnix werd door laatstgenoemde na een mooie actie fraai tot doelpunt gepromoveerd. Het verzet van Castricum was daarmee definitief gebroken.

In de slotfase van de wedstrijd werden de moegestreden Castricummers door doelpunten van Joost, Marnix, Jonathan en Tim alsnog naar een grote nederlaag gevoetbald. DVVA 13 kon daarmee met een gerust hart de wedstrijd uitspelen in de wetenschap dat het met de tweede plek stevig in handen de winterstop in gaat. Een solide 6-0 overwinning die de krachtsverhoudingen in met name de eerste helft geen recht deed.

 


Swift 11 – DVVA 13 (Het 14e)

Geschreven op zondag 18 november 2012, 10:42u door Thijs Beumer


Amsterdam, 17 november 2012. Het is weer eens zaterdag, ooit zeer terecht bezongen als de mooiste dag van de week. De stad is gehuld in nevel, zachtjes weerklinkt het geluid van noppen op honderden kleedkamervloeren. Geen wekker zal ooit als vervanging kunnen dienen voor de biologische voetbalklok van menig amateurspeler, tijd telt al niet meer, enkel drie punten. De uitzonderingen die wél een wekker nodig hebben en zich lostrekken uit de ijzeren tentakels der brakheid, vergeten hun hoofdpijnen en maken zich klaar. Alle tentamens, coschappen en sollicitaties eerder deze week ten spijt: zaterdagmiddag staat de belangrijkste klus van de week op het programma. Vandaag staat in het teken van Swift-uit: opnieuw een horde in de achtervolgingsrace op Kadoelen. Een race, die iedere week epischer proporties begint aan te nemen.

Liefst 18 geel-zwarten staan vandaag klaar om hun trots en eer te verdedigen in het meest prominente stadsdeel van Amsterdam. ‘Fucking mooi, super duur, maar na 90 minuten fucking zuur’, is dan ook het motto van deze dag. Mede dankzij het overontwikkelde positiespel –volgens de Jozefiaanse leer- is het vertrouwen in de drie punten groot. Ook wanneer de doelman van het 14e zwaar verlaat op komt draven, is er geen paniek en ondergaat reserve-goalie Teun  een imponerende inschietsessie. Even ontstaat er lichte consternatie bij de terreinknecht van Swift, betreffende het te bespelen veld. We schuiven op, wat betekent dat de zeven wisselspelers een dug-out door de neus wordt geboord. Maar niet getreurd, zittend voetbal kijken doe je immers thuis. Of in de ArenA.

De aftrap is genomen, onder het toeziend oog van liefst twee pax vrouwelijke aanhang en zelfs een grootvader, grijpt Het 14e de tegenstander onmiddellijk bij de keel. Swift loopt vanaf het begin achter de feiten aan, wat resulteert in een beschimping die zijn weerga niet kent. Over Jacob wordt –door de spits van Swift- namelijk luidkeels beweerd dat hij over de Duitse nationaliteit zou beschikken. Vanaf de zijlijn werd deze tirade met gejoel beantwoord, dit hoort natuurlijk niet thuis op een voetbalveld! En toch, alsof er een last van Jacobs schouders af was gevallen, begon er steeds meer Duitse vocabulaire over zijn tong te rollen. Soms heeft men alleen even het juiste zetje nodig. De tierende Swift-meneer waande zich even later een heuze Hollandsche verzetsheld door onze pseudo-Duitser een optater te geven, wat hem op vijf minuten afkoelen kwam te staan. Lothar ondergaat het met een schreeuw en een knipoog.

Enfin, de wedstrijd. Kansen stapelen zich op voor DVVA. Arthur raakt de kruising met een geplaatst schot en Onno (slaapgebrek?) blijft niet koelbloedig in een één tegen één met de keeper van Swift. Ons veldspel is echter hartverwarmend en het woord Controle heb ik hier niet voor niets met een hoofdletter geschreven. Teun doet het ondertussen meer dan verdienstelijk onder de lat en houdt stijlvol de nul. David vond het op een gegeven moment nodig om te bewegen in plaats van stil te staan, wat hem op een terechte reprimande van de arbiter kwam te staan. “Bewegen doe je maar in je eigen tijd”, zouden de begeleidende woorden zijn geweest. De toon is gezet. Gelukkig begint ons scorend vermogen eindelijk zijn gezicht te laten zien. Even met de ogen knipperen is voldoende om zowel de 1-0 als de 2-0 te missen, de ramkoers is ingezet. Een excellerende Onno, een scherpe Simon en een ontketende Arthur (sorry Kolijn) zijn genoeg om voor rust al uit te lopen naar een comfortabele 4-0 voorsprong. Vlot combinatiespel, frivole dribbels en een gesloten verdediging maken deze score meer dan verdiend.

In de pauze is kennis van hogere wiskunde vereist om de opstelling naar ieders gading aan te passen. Een kwartier is daarvoor net voldoende en Het 14e verschijnt weer fris  en gemotiveerd op het strijdtoneel. Een vloeiende aanval, over meerdere schijven (kommen werden bij de vleet gefaciliteerd), eindigde direct na rust in een werkelijk koninklijk doelpunt van Marnix. De eens fameuze driebander Dick Jaspers, raakt direct verder in de vergetelheid: Marnix weet eerst beide palen te raken voordat het netje opbolt. 0-5, het staat er echt. Swift oogde neerslachtig, ja, zelfs gebroken. Het medelijden van Jan en Jacob (de vergevingsgezindheid van het Duitse volk is altijd onderbelicht gebleven) reikte daardoor tot grote hoogtes. Eerst besloot Jan zijn eigen keeper te verrassen met een geplaatst knie-schot, en later deed Jacob er met een fabuleuze kopbal nog een schepje bovenop. Daarmee was de kous af en besloten we weer gewoon in het doel van de tegenstander te scoren, wat zelfs nog drie keer lukte: 2-8! Voor de derde keer op rij wint DVVA 13 –alias het 14e- met een verschil van 6 doelpunten hun wedstrijd. Later bereikt ons tevens het nieuws dat Kadoelen 2 punten laat liggen en wij dus steeds dus steeds dichterbij kruipen. Onze hete adem bereikt nu definitief de reeds overeind staande nekharen van Kadoelen, de machtsstrijd ligt weer open. Zaterdag, God weet dat dit de mooiste dag van de week is en altijd zal blijven. Daar zorgen wij wel voor.

Doelpuntenoverzicht:
0-1 Onno, 0-2 Arthur, 0-3 Jacob, 0-4 Simon, 0-5 Marnix, 1-5 Jan (e.d.), 2-5 Jacob (e.d.), 2-6 Arthur, 2-7 Simon, 2-8 Arthur.

 

Thijs


Homorechten en doodgeschoten Duitsers

Geschreven op maandag 12 november 2012, 21:12u door Teun Jansen


Na het christelijke tijdstip van vorige week mochten de mannen van DVVA 13 (het14e) weer op het gewenste late middaguur ballen. Het was natuurlijk de vraag of de extra uren slaap teniet zouden worden gedaan met een overmatige alcoholconsumptie op vrijdag visdag. Dat bleek mee te vallen. Er waren geen dames binnengehengeld noch was er overmatig bier gehezen. De wedstrijd stond in het teken van twee thema's: De val van de Berlijnse muur en LGBT-rechten. Uit piëteit met neergeschoten Oost-Duitsers hadden de partijen besloten muurtjes zo op te stellen dat vrije trappen niet doeltreffend zouden zijn. Daarnaast mochten spelers geboren na 9 november 1989 niet scoren. Dat lukte. Simon hield zijn kruit droog, waarvoor dank.

Het begin van de geelzwarte leeuwen was Badr Hari-sterk te noemen. Binnen twee minuten aaide Onno op aangeven van Joris Kooijman de 1-0 binnen. Bij het juichen richtte Onno de verdachtmaking van homoseksualiteit op zich. In tegenstelling tot Graziano Pelle weigerde hij zijn shirt uit te trekken om meer vrouwen naar sportpark Drieburg te richten. Gelukkig hebben we op de ALV geleerd dat homoseksualiteit prima geaccepteerd wordt binnen DVVA. Niks aan het slappe handje dus. Terwijl de Ouderkerkse keeper fantaseerde over de torso van Onno schoot hij de bal pardoes in de voeten van Tim Cardolletjes. BOEM! 2-0. DVVA bleef de overhand te houden, terwijl het positiespel van Ouderkerk overeenkomsten vertoonde met het nachtelijke WhatsApp-gedrag van Rick Advocaat: Incoherent, moeizaam en vriendelijk. De Steelpan en Scribent wisten ondertussen na 54 pogingen het licht te ontsteken. Waarvoor hulde!


Ook in het veld bleken Steelpan en Scribent een succesvol duo. Steelpan zette op het middenveld goed door. Scribent stoomde op en kon in de zestien terugleggen op Tim Cardolletjes. BOEM! 3-0. Toen was er thee. Zoals u weet: “Water is voor kikkers en thee is voor flikkers”. Onno genoot dan ook zichtbaar van het aangelengde water.

Ondanks dat de tweede helft een beetje rommelig begon, invaller Rick Advocaat had zich het Belgische bier wel laten smaken, was het centrale middenveld prima aan het voetballen. Niet gek als je bedenkt dat de vaste centrale middenvelders net zo afwezig waren als Nederland bij een songfestivalfinale. Gelukkig kreeg ook onze zittende magistraat de geest toen hij, na een vloeiende aanval en een leep passje van Scribent, oog in oog stond met de Ouderkerkse keeper. BOEM! 4-0. Onno was inmiddels uit zijn hoofd, maar desalniettemin zag hij de bal onder zich door verdwijnen. Ouderkerk begon iets aan te dringen en dwong Twitterkeepert (Rotterdamse T, en thee is voor ….) tot enkele schitterende reddingen. 

Een kwartier voor tijd besloot Ruben Cardolletjes, op aangeven van broerlief, het aantal familiedoelpunten op drie te brengen. BOEM! 5-0. Ondertussen werden we aan de zijlijn gecomplimenteerd met ons verzorgde positiespel door voorzitter Maarten Smakman, tevens verdienstelijk blogger bij Voetblah (like ze op Facebook!). Vijf minuten voor tijd promoveerde Onno een corner van Tim Cardolletjes tot doelpunt. Uiteraard had hij hiervoor hulp nodig. Hiervoor kreeg hij hulp van een atletische Ouderkerker. De beste man een weddenschapje afgesloten. Hij zou eenmaal via een Cassina-Kovacs-Kolman-Gaylord uitverdedigen. Ondanks dat Hans van Zetten het verdedigingswerk lyrisch zou becommentarieren, vloog de bal er via de deklat in.. 6-0, wederom geen boem, want een laf schotje van Onno. Wederom geen shirt uit. Of in het geval van Onno drie shirtjes vanwege de ijskoude 12 graden boven nul.

De niet onverdienstelijke fluitende leidsman gaf met drie korte ademstoten het biersignaal. Na de handen geschud te hebben met de uiterst sympathieke tegenstander gingen zestien zwartbroeken en groenebroekendrager Onno (dude!) richting de kleedkamer om daar de overwinningsmeter in de kleedkamer te nuttigen (applaus voor bestuur!). Vervolgens bracht Kai (30!) ons zijn verjaringsmeter. Uiteindelijk bleek het nog lang onrustig in De Mortel. 


DVVA 13 (het 14e) klimt naar 2e plek na overtuigende zege

Geschreven op donderdag 08 november 2012, 23:01u door Arthur Buijs


Door: Arthur Buijs

Na een onnodig moeizame overwinning op Buitenveldert (2-1), stond afgelopen zaterdag alweer de tweede Drieburgderby op het affiche. Ditmaal tegen Wartburgia, dat vooralsnog de tweede plek bezette achter het ongenaakbare Kadoelen (weliswaar met meer verliespunten dan wij).

Zouden de geelzwarte leeuwen hun roodzwarte prooi verslinden en een kattensprong maken op de ranglijst? De omstandigheden waren in ieder geval top: er was fanatiek getraind, het was lekker vroeg en het veld was zachtjes natgeregend. De ideale mix voor een heerlijk spelletje voetbal. 

Aan de aftrap was het koud en nat. En ondanks de vurige wil om te winnen en de hartverwarmende speech van speler/coach Rozema begon DVVA ongeïnspireerd aan de wedstrijd. Het spel was onverzorgd en we waren slordig in de passing. Het middenveld verspeelde veelvuldig de bal en de verdediging had moeite met het wisselende positiespel van Wartburgia. 

Toch kwamen we, mede dankzij een paar knappe en welkome reddingen van ‘Twitterkeeper’ Beumer, langzamerhand in de wedstrijd. Met doelpunten als gevolg. Binnen een ruk en een pluk stonden we op een comfortabele 3-0 voorsprong dankzij goals van Kooijman, Cardol senior en Busscher. Nijmeijer had een flink aandeel met twee assists. 

Vooral de 3-0 was het resultaat van een schitterende aanval die enige beschrijving verdient: Buijs speelde op het middenveld met een vloeiende schijnbeweging zijn directe tegenstander uit en gaf een dieptebal op de reeds gestarte Cardol sr. Hij kapte slim zijn man uit en bediende Busscher die vanaf de zestien hard en hoog doel trof. Eentje om in te lijsten. 

Na de rust ging DVVA onverminderd door met het creëren van kansen. Het verzet van Wartburgia was dan ook voor een groot deel gebroken. Een vrije trap van Jansen verdween na wat geklungel van de doelman in het net (4-0) en na een vloeiende counter tekende Busscher op aangeven van Cardol senior voor de 5-0.

DVVA liet het daarna een beetje lopen en dat resulteerde in kansen voor Wartburgia, dat uiteindelijk de eer redde (5-1). Toch was daar weer uit het niks de man in vorm Cardol senior die beheerst de 6-1 binnentikte op aangeven van Spruijt. Buijs zette nog de eindstand op het bord na een nobele assist van Kolijn (die het doelpunt later weigerde te erkennen). 

Na deze overtuigende overwinning is het de bedoeling dan we ons komende zaterdag steviger nestelen op de tweede plaats. Daar is dan ook alle mogelijkheid toe aangezien we bezoek krijgen van Ouderkerk, tot nu toe de voorlaatste op de ranglijst. Wie doelpunten wilt zien, komt dus om 15.30 naar DVVA.


Zaterdag 22 september, TABA 3 – DVVA 13: 1-1

Geschreven op zondag 30 september 2012, 12:56u door Onno Spruijt


Op zaterdag, de mooiste dag van de week, was het tijd voor de Drieburg derby tegen het meestal gelijkwaardige TABA. Na een puik openingsduel een week eerder, was er goede moed dat er ook deze zaterdag 3 punten zouden worden gepakt. TABA vroeger altijd spelende met een hele lelijke middenvelder met een paardenstaart had dit jaar een aantal teams samengevoegd om de strijd in de vijfde klasse aan te gaan.

 

Op het groene gras van veld 1 van de buren kwam DVVA 13 redelijk uit de start blokken maar moest in de eerste helft toch het onderspit delven tegen de formatie van TABA. Voorin werden weinig kansen gecreëerd en TABA was feller in de duels. De verdediging onder leiding van aanvoerder Doggen wist lang stand te houden mede dankzij een aantal katachtige reflexen van doelman Izacks. Maar na een schot van TABA, in eerste instantie goed gepareerd door dezelfde Izacks, viel er vlak voor het rustsignaal, uit de kluts toch de 1-0.

 

Na het achterover gieten van het slappe Pickwick aftreksel werd DVVA sterker. TABA creëerde nauwelijks meer kansen en DVVA kwam steeds dichter bij een doelpunt. Na een aantal mislukte pogingen was het Cardol senior die vanaf de linkerzijde een voorzet gaf die werd gemist door een verdediger waarna ondergetekende de bal simpel kon binnen tikken, 1-1, mede de eindstand van dit duel. Toch wel een terechte uitslag. Gelukkig bleven de punten ook dit keer weer op sportpark Drieburg.

 

Gegroet,

 

De man van glas


Drie punten voor nieuw DVVA 13

Geschreven op vrijdag 21 september 2012, 15:32u door Niek Benedictus


Het zijn spannende tijden voor DVVA 13, beter bekend als het 14e. Maar liefst vijf nieuwe krachten versterkten afgelopen zomer de gelederen, terwijl doelman Erwin Gorter zijn handschoenen in de Haarlemse wilgen hing en spits Rachid Azrout koos voor het alsmaar uitbreidende gezinsleven. Coach David Rozema (waar er naar verluidt maar één van is) besloot daarentegen om de kicksen weer uit het vet te halen. Het resultaat: een twintigkoppige (!) selectie die een gooi wil doen naar de subtop van de reserve 5e klasse.


De relatief korte voorbereiding van het nieuwe 13e bood weinig aanknopingspunten voor het nieuwe seizoen. Weliswaar werd een bierelftal van SV Lochem met 5-4 over de knie gelegd, de mannen van JOS 3 sloegen vorige week een flinke deuk in het zelfvertrouwen van de geel-zwarte leeuwen: de bekerwedstrijd op het hete kunstgras van De Meer eindigde in een alleszeggende 7-2 nederlaag.

Met gelegenheidsgoalie Ronald Izaks in de basiself werd er afgetrapt tegen de Hoofddorpse heren van UNO 2. Het 13e speelde verzorgd en had het merendeel van de eerste helft balbezit. Zoals afgelopen seizoenen ontbrak het echter aan aanvallende stootkracht. Talloze kansen werden onbenut gelaten. Zo zag nieuweling Simon Koolstra een kopbal tegen het aluminium caramboleren en misten verschillende schoten richting. UNO stichtte nauwelijks gevaar en mocht blij zijn dat het na een half uur nog steeds 0-0 stond. Plotseling viel dan toch de verdiende 1-0. De vers ingevallen Marrie Appelhof vond eenvoudig de korte hoek, waarna Tim Cardol er op identieke wijze 2-0 van maakte.

Na rust kantelde het spelbeeld. UNO gaf opeens veel meer druk naar voren en het 13e wist zich weinig raad met de vele ruimtes op vijandelijke helft. De bal werd voorin niet meer vastgehouden en het spel golfde op en neer. De gasten kregen zowaar enkele kansen, maar echt gevaarlijk werden ze niet. Na lang geploeter legde het 13e een vloeiende counter op de mat, die koeltjes werd afgerond door Koolstra. Cardol zette vervolgens de vierde goal op het scorebord en de punten bleven definitief op Drieburg. Daar kon de doeltreffende vrije trap van UNO geen verandering meer in brengen: 4-1.

Volgende week gaat het nieuwe 13e de vlekkeloze seizoensouverture ongetwijfeld een passend vervolg geven bij buurman TABA, dat op de openingsdag met 0-7 klop kreeg.